Klikzink
Bij een gewoon paneel op beugels loopt er een kabel van elke string naar een omvormer, meestal via een doorvoer die los van de dakbedekking wordt gemaakt. Bij solarfels ligt de opwekking in het dakvlak zelf, en dat verandert iets aan hoe de elektra wordt aangelegd, ook al is het principe daarna hetzelfde: gelijkstroom van de cellen naar een omvormer, wisselstroom van de omvormer naar de meterkast.
De felsbanen met cellen worden onderling verbonden tot strings, net als bij paneelvelden. Het verschil zit in waar die verbinding gemaakt wordt. Omdat de cellen in het vlak van de baan liggen en er geen beugels of montageframe boven het dak staan, lopen de kabels vanaf de onderkant van de baan naar een verzamelpunt onder de dakbedekking. Vandaar gaat een beperkt aantal hoofdkabels door één doorvoer naar binnen, in plaats van een kabel per paneelrij die over het dak naar een verzamelbak loopt. Hoe dat verzamelpunt en die doorvoer precies worden uitgevoerd, hangt af van de dakopbouw en wordt op tekening bepaald, niet hier in algemene zin.
Omdat er geen schroef of beugel door het dakvlak gaat, is er ook geen aparte set doorvoeren voor de bevestiging naast de doorvoer voor de kabels. De klemmen die de felsbaan vasthouden zitten onder de fels en raken de onderconstructie niet aan. Dat scheelt niet in de elektrotechniek zelf, maar wel in het aantal plekken in het dak waar iets doorheen moet, en dus in het aantal plekken waar aandacht nodig is voor waterdichtheid.
De felsbanen zelf worden door de dakdekker gelegd, op dezelfde manier als een gewone felsbaan. Het verbinden van de strings, het aansluiten op de omvormer en de koppeling aan de meterkast is elektrotechnisch werk en blijft bij een erkend installateur liggen. Solarfels vervangt dat deel van het traject niet; het verandert waar de kabels vandaan komen en hoe ze het dak verlaten.
In de praktijk werkt dat het soepelst wanneer dakdekker en installateur vroeg in het proces samen naar de tekening kijken. Bij een dakvervanging waar solarfels wordt toegepast, ligt het voor de hand om de positie van het verzamelpunt en de doorvoer vast te leggen voordat de eerste baan gelegd wordt, zodat de dakdekker niet achteraf een baan moet optillen om een kabel erdoorheen te krijgen. Bij nieuwbouw is dat makkelijker te plannen, omdat de leidingdoorvoer dan meteen in het bouwkundig ontwerp meegenomen kan worden.
Een voorbeeld uit de praktijk: bij een schuur met een aaneengesloten dakvlak van enkele tientallen banen wordt het dakvlak verdeeld in een beperkt aantal strings, elk met een eigen verbinding naar het verzamelpunt. Bij een verbouwing waarbij het dak in fases wordt vervangen, is het verstandig om per fase een string te maken die op zichzelf werkt, zodat een deel van het dak al stroom kan leveren terwijl de rest nog gelegd wordt. Dat is geen vast recept, maar een keuze die per dakvlak en per bouwplanning verschilt.
Binnen een string werken cellen in serie of in groepen, zoals bij een gewoon paneelveld. Als één baan beschadigd raakt, bijvoorbeeld door vallend gereedschap tijdens onderhoud aan een andere installatie op het dak, kan dat de opbrengst van die string beperken. De baan zelf vervangen is een dakdekkerswerkzaamheid, net als bij een gewone felsbaan; het loskoppelen en weer aansluiten van de bekabeling is elektrotechnisch werk. Dat een enkele baan stuk is, betekent niet dat het hele dakvlak zonder stroom komt te zitten, maar wel dat er voor herstel twee vakgebieden nodig zijn in plaats van één. Bij een gewoon paneel op beugels is dat niet anders: ook daar vervang je het paneel apart van de dakbedekking.
Als er al een goed dak ligt dat nog jaren meekan, is het vervangen van dat dak om er solarfels in te leggen zelden de goede afweging. De aansluiting en elektra zijn dan niet het probleem; het probleem is dat je een dak vervangt dat nog niet vervangen hoeft te worden. In die situatie ligt een paneel op beugels voor de hand, met een aansluiting die los van de dakbedekking wordt aangelegd en die bij een volgende dakvervanging apart afgekoppeld en teruggeplaatst kan worden.
Ook bij een dak met veel doorbrekingen, hoeken of een complexe vorm kan het praktischer zijn om de bekabeling via een paneelveld te laten lopen dan via een verzamelpunt in het felsdak zelf, simpelweg omdat er dan minder afstemming nodig is tussen dakdekker en installateur over waar precies welke kabel het dak verlaat. Dat is geen kwestie van techniek die niet zou werken, maar van hoeveel coördinatie een dakvlak in de praktijk vraagt.
Waar dit wel de logische keuze is, is bij een dakvlak dat toch al vervangen wordt of bij nieuwbouw. Dan wordt de aansluiting in één keer meegenomen in de bouwplanning, in plaats van dat er later een tweede traject bovenop een bestaand dak komt. Wat dat voor een specifiek dakvlak betekent, qua aantal strings, positie van het verzamelpunt en aansluiting op de meterkast, rekenen wij uit op tekening. Een tekening met de maten van het dakvlak en de gewenste positie van de meterkast is voor ons voldoende om te laten zien hoe de bekabeling zou lopen.