Klikzink
Op een loods met panelen op een bestaand dak heb je bijna altijd twee partijen. De dakdekker heeft het dak gelegd en staat garant voor de waterdichtheid. De installateur heeft de panelen erop gezet en staat garant voor de opwekking, de bekabeling en de omvormer. Zolang beide systemen los van elkaar functioneren is dat helder. Zodra er iets misgaat op het grensvlak, bij de doorvoeren waar de kabels het dak doorboren of bij de beugels waarmee de panelen zijn vastgezet, ontstaat de vraag wie er als eerste moet komen kijken. Bij een lekkage onder een montagerail wijst de dakdekker naar de bevestiging van de installateur, en de installateur wijst terug naar de onderconstructie van het dak. Op een loods van een paar duizend vierkante meter, waar een lekkage zich pas na een regenbui in de hal laat zien, kost dat uitzoeken tijd en soms een tweede en derde partij die langskomt om te bepalen wie verantwoordelijk is.
Bij een geïntegreerde felsbaan valt die scheidslijn weg omdat er nooit twee systemen zijn geweest. De baan die de opwekking bevat is dezelfde baan die het dak waterdicht maakt en dezelfde baan die aan de gordingen is bevestigd. Er is geen aparte bevestiging van panelen boven op een dak dat al klaar was, en dus geen tweede partij die met een eigen systeem op het werk van een ander bouwt. Wie de loods aanneemt, neemt één dakpakket aan waarin dak en opwekking uit dezelfde levering komen. Bij een geschil over een lekkage of een uitval is er één aannemer die het dak heeft gelegd, en die aannemer is degene bij wie je aanklopt, niet twee partijen die eerst onderling moeten bepalen wiens werk de oorzaak is.
Dat verandert niet wie waarvoor verantwoordelijk is binnen het geheel. De dakconstructie, de gordingen, de aansluitingen op de gevel en de doorvoeren voor luchtbehandeling blijven het domein van de dakbouwer. De elektrische aansluiting, de omvormer en de aansluiting op het net blijven het domein van de elektrotechnische installateur. Wat verandert, is dat het dakvlak zelf, de laag die regen buiten houdt en tegelijk stroom opwekt, uit één hand komt. Bij een loods waar de bouwer het dak op zich neemt en een elektrotechnisch bedrijf de aansluiting verzorgt, loopt de scheidslijn dus niet meer dwars over het dakvlak maar bij de kabel die uit het dak naar binnen komt.
Een loods is meestal een groot, open gebouw zonder verwarming, waar het verbruik in machines en verlichting zit en overdag plaatsvindt. Dat sluit aan bij het moment waarop een dak stroom opwekt, want de zon schijnt ook overdag. Maar het is ook een gebouw met een groot dakvlak, vaak enkele duizenden vierkante meters, en op die schaal telt iedere doorvoer, iedere beugel en iedere naad mee in het risico op een lek. Hoe minder onderdelen er los van het dak zelf op het dak worden bevestigd, hoe minder plekken er zijn waar dat later een probleem kan worden. Voor een opdrachtgever die een loods laat bouwen of het dak laat vervangen is dat een praktische overweging bij het bepalen van de contractvorm: één partij voor het dakvlak, of twee partijen die na elkaar op hetzelfde dak werken.
Wat dit niet oplost, is de vraag wie de garantietermijnen invult. Die verschillen per uitvoering, per project en per de afspraken die in het bouwteam worden gemaakt, en we noemen hier geen termijnen die we niet kennen. Wat we wel kunnen zeggen is dat de garantie op het dakvlak en de garantie op de opwekking bij een geïntegreerde baan uit dezelfde levering komen, wat het makkelijker maakt om in het contract vast te leggen wie waarvoor instaat.
Op een bouwvergadering voor een loods met een geïntegreerd dak is er meestal nog steeds een dakaannemer en een elektrotechnisch installateur aan tafel. De dakaannemer levert en monteert de felsbanen, inclusief de banen met cellen erin, en is verantwoordelijk voor het resultaat als dakvlak: waterdicht, windvast, op de juiste manier bevestigd aan de gordingen. De installateur komt pas in beeld bij de kabel die uit het dak naar binnen komt, de aansluiting op de omvormer en de aansluiting op het net. Die knip is duidelijker te maken dan bij paneelmontage, omdat de dakaannemer nu ook verantwoordelijk is voor het onderdeel dat stroom opwekt, in plaats van dat er een derde partij tussen het dak en de installateur in staat.
Bij een geschil is dat een groot verschil. Stel dat een loods na een storm een lekkage vertoont bij een van de banen met cellen. Bij paneelmontage moet eerst worden vastgesteld of het lek ontstaat bij de dakbedekking of bij de bevestiging van de panelen, en dat zijn twee verschillende opdrachtgevers voor het onderzoek. Bij een geïntegreerde baan is de vraag simpeler: is de baan zelf beschadigd, en is dat een zaak voor de partij die het dak heeft geleverd en gemonteerd.
De knip tussen dak en installatie verdwijnt niet volledig, en dat is ook niet de bedoeling. De omvormer, de bekabeling door het gebouw en de aansluiting op het net blijven het werk van een elektrotechnisch bedrijf, met eigen garanties op die onderdelen. Wat verandert is alleen het stuk dak zelf: de laag die zowel water buiten houdt als stroom opwekt, komt van één partij in plaats van twee. Voor een opdrachtgever die verantwoordelijkheden wil vastleggen in een bouwteamcontract of een aannemingsovereenkomst is dat een helderder uitgangspunt dan een dak waarop achteraf een tweede systeem wordt bevestigd.
Hoeveel dat in geld of in tijd verschilt, per project, per dakvlak en per de manier waarop het bouwteam is samengesteld, is niet iets wat in algemene termen te beantwoorden is. Dat rekenen we uit op tekening, per dakvlak en per uitvoering, samen met de aannemer en de installateur die bij het project horen. Wie een loods bouwt of het dak laat vervangen en wil weten hoe de verantwoordelijkheden in dit specifieke geval liggen, kan de tekening van het dakvlak aanleveren; daarop is te zien waar de knip precies valt en wie welk deel van het dak op zich neemt.