Klikzink
Een schuur is voor dit soort daken vaak het eenvoudigste gebouw om mee te beginnen. Geen dakkapellen, geen doorvoeren voor schoorstenen of ventilatiekanalen, weinig eisen aan hoe het er precies uitziet vanaf de weg. Juist op dat soort platte, ononderbroken dakvlakken is het dak vervangen relatief goedkoop en levert de opwekking relatief veel op, omdat er geen obstakels zijn die schaduw geven of de baanlengte onderbreken. Maar met stroom in het dakvlak komt ook een vraag die bij een blinde stalen plaat zonder cellen nooit zo scherp speelt: waar gaat de aarding naartoe, en wie zorgt daarvoor.
Bij een pannendak met opgelegde panelen is de aarding vooral een zaak van de installatie. De panelen hangen in een montageframe van aluminium, dat frame wordt geaard, en de dakbedekking zelf, de panbedekking, doet daar niets in mee. Bij een schuur met stalen felsbanen ligt dat anders, want het dakvlak is zelf van geleidend materiaal. Het stalen oppervlak van de schuur, de banen met en zonder cellen samen, vormt een groot elektrisch geleidend vlak boven op de constructie. Dat vlak moet op een gecontroleerde manier met de aarde verbonden zijn, los van de aarding van de zonnecellen zelf. Twee aardingen dus, die wel met elkaar te maken hebben maar niet dezelfde functie hebben.
De eerste is de bouwkundige aarding van het metalen dakvlak: het staal wordt, net als bij een schuur zonder cellen, opgenomen in de aardingsvoorziening van het gebouw, zodat statische lading of een blikseminslag ergens gecontroleerd wegvloeit in plaats van dat het dak zelf onder spanning komt te staan. De tweede is de aarding van de elektrische installatie die de zonnecellen voedt: de omvormer, de bekabeling, de aardlekbeveiliging. Die twee systemen moeten op elkaar aansluiten, met dezelfde aardpotentiaal, zodat er nergens een spanningsverschil ontstaat tussen het dakvlak en de elektrische installatie die erin verwerkt is.
Bij een schuur is dat vaak eenvoudiger te regelen dan bij een woonhuis met een ingewikkelde daklijn, juist omdat het gebouw overzichtelijk is. Een vrijstaande schuur heeft doorgaans een eigen meterkast of een eigen aansluitpunt, en de aardingsvoorziening van het gebouw wordt daar samengebracht: de metalen dakconstructie, de gootconstructie als die ook van metaal is, en de aarde van de elektrische installatie komen samen op één aardpunt of op een aardrail. Bij een schuur die tegen een woonhuis aan staat of er bouwkundig los van staat maar wel op hetzelfde perceel, moet bekeken worden of er één aardingssysteem voor het geheel komt of dat de schuur een eigen, gescheiden aarding krijgt. Dat is geen keuze die je op de site maakt, dat is iets voor de installateur die de elektrische aansluiting van de schuur uitvoert, in overleg met wie de felsbanen legt.
In de praktijk betekent dit dat de aardleiding van het dakvlak op een vaste plek, meestal bij de goot of bij een hoekstuk, met een klem aan de stalen baan wordt bevestigd en van daar naar het aardpunt van de schuur wordt doorgevoerd. Die klem moet een goed en blijvend contact maken met het staal, ook onder de coating, en moet bestand zijn tegen weer en wind, want hij zit buiten. Bij een schuur zonder al te veel dakdetails is dat een kwestie van één of twee vaste aardpunten per dakvlak, niet meer dan dat.
De aarding van het dakvlak beschermt het gebouw en wie erin of erbij is tegen de gevolgen van statische opbouw en tegen een deel van de risico's bij een blikseminslag in de buurt. Ze voorkomt niet dat er schade ontstaat bij een directe inslag op het dak zelf; daarvoor is een aparte bliksembeveiliging nodig, en of die nodig is hangt af van de ligging van de schuur, de hoogte, en wat erin staat of opgeslagen wordt. Dat is een afzonderlijke afweging, los van de aarding van het dakvlak, en wordt meestal beoordeeld door dezelfde partij die de elektrische aansluiting van de schuur regelt.
De aarding van de zonnecellen zelf, dus van de elektrische kant van de installatie, is wat voorkomt dat er bij een storing in de bekabeling of in een cel een gevaarlijke spanning op het dakvlak of op de bekabeling naar binnen blijft staan. Die aardlekbeveiliging zit in de elektrische installatie, meestal bij de omvormer, en is losstaand van maar wel afhankelijk van een goede aardverbinding van het geleidende dakvlak waarin de cellen liggen. Zonder een deugdelijke aarding van het staal zelf heeft een aardlekbeveiliging aan de elektrische kant minder houvast.
Bij een schuur met panelen op beugels is de aarding van het dak en de aarding van de panelen twee compleet gescheiden werelden die elkaar nauwelijks raken; het montageframe wordt geaard, de dakbedekking blijft daarbuiten. Bij een schuur met felsbanen waarin de cellen verwerkt zijn, raken die twee werelden elkaar per definitie, omdat het dak en de opwekking letterlijk hetzelfde stuk staal zijn. Dat vraagt om iets meer afstemming vooraf tussen wie het dak legt en wie de elektrische installatie aansluit, maar het levert ook iets op: er is geen los montageframe dat apart geaard moet worden, geen extra aansluitpunten voor beugels die allemaal hun eigen aardverbinding nodig hebben. Er is één dakvlak met één aardingsvoorziening waarin de opwekking is opgenomen, en dat is bij een overzichtelijk gebouw als een schuur meestal net iets eenvoudiger uit te voeren dan bij een dak vol losse onderdelen.
Of de aarding bij een specifieke schuur via de bestaande meterkast loopt, via een nieuw aardpunt, of gekoppeld wordt aan de aarding van een woonhuis ernaast, hangt af van de bestaande elektrische installatie en van wie de schuur gebruikt. Dat rekenen wij niet op de website uit, want het verschilt per situatie en moet worden afgestemd met de installateur die de aansluiting maakt. Wat we wel kunnen doen is op tekening laten zien waar de felsbanen komen, waar de cellen in het vlak liggen en waar dus de aardpunten voor het dakvlak logischerwijs zitten, zodat de installateur van daaruit verder kan. Wie overweegt een schuur op deze manier te laten dekken, kan die tekening met ons bespreken bij Klikzink in Ede, waar we meedenken zonder dat daar kosten aan hangen.