Klikzink
Een schilddak heeft geen platte kant om tegenaan te leunen. Vier vlakken lopen vanaf de nok of vanaf een klein bovenvlak naar beneden, en op elke hoek loopt een kepers schuin naar de dakvoet. Dat is een andere opgave dan een zadeldak met twee rechte vlakken, zoals wij beschrijven bij [de doorvoer bij een zadeldak](/dakstroom/stroom-naar-binnen/zadeldak); bij een schilddak eindigt vrijwel geen enkele baan op dezelfde lengte als zijn buurman.
Dat komt door de hoekkeper. Aan weerszijden van zo'n keper worden de banen schuin afgekort, en hoe dichter een baan bij de hoek van het dak ligt, hoe korter het stuk baan dat overblijft. Op een rechthoekig schilddak zie je daardoor aan beide zijden van elk vlak een reeks banen die in lengte afneemt, met in het midden van het vlak de volle lengte. Dat raakt meteen de vraag waar de zonnecellen in het vlak komen te liggen. Cellen horen in een volle baan, niet in de korte driehoekige reststukken langs de kepers. Bij de opmaaktekening wordt daarom eerst bepaald hoeveel volle banen er in het midden van elk vlak passen, en de doorvoer voor de kabel wordt in die zone gepland, niet in de smalle stroken ernaast.
Bij een geïntegreerde felsbaan zit de bekabeling van de cellen in de baan zelf verwerkt. De stroom van een heel dakvlak, of van een deel daarvan, komt samen in één kabelstreng die op één punt het dak verlaat. Vergelijk dat met een dak vol losse panelen op beugels: daar heeft ieder paneel zijn eigen kabel, en die kabels lopen vaak los over het dakvlak naar een verzamelpunt, met extra doorvoeren of een wirwar aan bevestigingen tot gevolg. Het verschil tussen die twee benaderingen staat uitgewerkt bij [felsbaan tegenover panelen op beugels](/dakstroom/stroom-naar-binnen/tegenover-panelen-op-beugels). Bij een schilddak met vier vlakken is dat verschil groter dan bij een simpel zadeldak, want vier vlakken betekent al gauw vier verzamelpunten in plaats van één, tenzij de kabels van de vlakken onderling worden samengebracht voor ze het dak verlaten.
De plek van die ene doorvoer per vlak wordt bepaald door waar de volle banen liggen en waar aan de binnenzijde de ruimte is om de kabel op te vangen, meestal in de spouw of direct naar een kabelgoot boven het plafond. Bij een schilddak met een klein bovenvlak, waar de vier schuine kanten samenkomen in plaats van in een nok, is er vaak minder ruimte boven in de constructie. Dan wordt de doorvoer lager in het vlak gepland, dichter bij de gootlijn, waar de sporen meer ruimte laten voor een doorvoerstuk. Dat is een keuze die per dak verschilt en die op tekening wordt bepaald, niet een vaste regel die voor elk schilddak opgaat.
De doorvoer zelf is een enkel afgedicht punt onder een baan, met een pot of mof die aansluit op de fels ernaast. Omdat er geen schroef of beugel door het stalen vlak gaat, is er ook geen tweede kwetsbare plek naast die ene doorvoer: de klemmen die de baan vasthouden onder de haaks opstaande fels van 35 millimeter zitten boven het waterafvoerende vlak, niet erdoorheen. Bij een schilddak is dat winst op een plek waar het toch al druk is met details. De hoekkeper zelf vraagt een eigen aansluiting, de eindkap aan de gootzijde ook, en op sommige schilddaken komt er een dakkapel of een klein dakraam bovenop. Elke doorvoer die je niet extra hoeft te maken voor bekabeling is een detail minder op een dakvlak dat al genoeg te doen heeft. Bij paneelmontage op beugels komt daar per paneelrij nog een set beugeldoorvoeren bij, elk met een eigen risico op een lekkage die pas na een paar jaar zichtbaar wordt.
Omdat elk vlak van een schilddak zijn eigen bezonning heeft, met vaak een zuidvlak en een noordvlak op hetzelfde dak, is het ook gangbaar om niet alle vier de vlakken te belasten met cellen. Een vlak op het noorden wordt soms in gewone felsbaan zonder cellen uitgevoerd, wat vraagt om een aparte afweging die uitgebreider aan bod komt bij [stroom naar binnen op het noorden dakvlak](/dakstroom/stroom-naar-binnen/op-het-noorden). Bij een schilddak betekent dat concreet dat de doorvoer alleen gepland wordt op de vlakken die ook echt cellen krijgen, en dat scheelt weer in het aantal punten dat door het dakvlak moet.
Bij een klein schilddak met veel hoeken, bijvoorbeeld een dak boven een erker of een uitbouw met vier korte vlakken, kan het aandeel volle banen zo klein worden dat er nauwelijks nog ruimte overblijft voor cellen. Als bijna elke baan al is ingekort door een hoekkeper, blijft er weinig over om cellen in te leggen, en dan telt de investering in een geïntegreerde baan niet meer op tegen wat het vlak oplevert. In dat geval is een paneel op beugels, geplaatst op het ene vlak dat wel goed op de zon georiënteerd staat, vaak praktischer: een paneel hoeft niet de volle lengte van een baan te volgen en past makkelijker in een kleiner of onregelmatig vlak. Ook op een schilddak dat toch niet vervangen wordt, weegt een systeem dat in het dakvlak zelf zit minder snel op tegen de kosten, want de meerwaarde zit vooral in het combineren van dakbedekking en opwekking in één werkgang. Wordt de dakbedekking van een schilddak binnenkort toch vervangen, dan is dat het moment waarop de rekensom meestal wel uitkomt, simpelweg omdat het dak er toch af moet en er toch nieuw materiaal op moet komen.
Op een schilddak met ruime, regelmatige vlakken en een nok in plaats van een punt ligt dat anders. Daar is per vlak plek voor genoeg volle banen om een zinvol deel van de opwekking te dragen, en blijft er maar één doorvoer per vlak nodig. Hoeveel vlakken infra vragen, waar de kabels precies samenkomen en wat dat kost, hangt af van de exacte maatvoering van het dak. Dat wordt op tekening uitgerekend, per vlak en per dak, zodat er geen doorvoer wordt gepland op een plek die pas achteraf lastig blijkt.