Klikzink
Bij een gewoon dak met panelen erop stelt een verzekeraar bijna altijd eisen aan de montage. Er komt een tweede object op het dak te liggen, bevestigd met beugels of klemmen, met bekabeling die over het dakvlak loopt en een aansluiting die door het dak heen moet. De verzekeraar kijkt dan naar de bevestigingsmethode, naar de brandwerendheid van de constructie onder de panelen en naar de vraag of de installatie is aangelegd door een erkend installateur volgens de geldende voorschriften. Dat is een redelijke vraag, want het paneel is iets dat aan het dak is toegevoegd en dus iets dat kan loskomen, kan lekken of brand kan doorgeven aan de dakconstructie.
Bij een dak van felsbanen met geïntegreerde zonnecellen ligt die vraag anders, simpelweg omdat er niets is toegevoegd. De cel zit in het vlak van de baan, op dezelfde manier bevestigd als elke andere baan op dat dak: blind, onder de fels, zonder doorboring. Er is geen tweede laag die los kan raken en geen constructie boven op de dakbedekking die apart beoordeeld moet worden. Voor een verzekeraar is het dak zelf het te verzekeren object, met de opwekking erin verwerkt, in plaats van een dak plus een opwekkingsinstallatie die daar los boven hangt.
Dat betekent niet dat een verzekeraar er niets van vindt. Het betekent dat de vragen die gesteld worden, andere vragen zijn. Niet: hoe is het paneel bevestigd, maar: hoe is het dak uitgevoerd. Niet: is de montage van de beugels gecontroleerd, maar: is de felsbaan gelegd volgens de normale eisen voor een stalen dak. De bekabeling die van de cellen naar de omvormer loopt, gaat aan de binnenzijde, onder de dakbedekking, en dat is voor een verzekeraar relevant omdat een leiding die binnen het dakpakket ligt anders beoordeeld wordt dan een kabel die over de buitenkant van het dak is gelegd en blootgesteld is aan weer en wind.
Waar het op neerkomt: bij panelen op een bestaand dak beoordeelt de verzekeraar een toevoeging aan een bestaand dak. Bij een dak dat zelf opwekt, beoordeelt de verzekeraar een dak. Dat eerste is in de praktijk vaak een gesprek over montage-eisen, ontbrandbaarheidsklasse van de ondergrond en de vraag of de constructie de extra belasting kan dragen. Het tweede is een gesprek dat net zo verloopt als bij elk ander stalen dak: welke opbouw, welke coating, welke bevestiging, wie heeft het gelegd.
Een voorbeeld uit de praktijk. Bij een loods met een bestaand felsdak waar achteraf panelen op beugels worden gezet, vraagt de verzekeraar meestal om een berekening van de puntbelasting op de bestaande dakplaten en om een opgave van het aantal doorvoeren voor de bekabeling, want elke doorvoer is een plek waar het dak lek kan worden. Bij een nieuw dak van felsbanen met geïntegreerde cellen speelt die vraag niet, want er zijn geen doorvoeren die niet al bij een gewoon felsdak horen. De verzekeraar krijgt in dat geval een dakopbouw te beoordelen, niet een dakopbouw plus een op te tellen risico van een installatie erboven.
Hoe dit precies uitpakt, hangt af van het gebouw. Op een bestaand pand dat een nieuwe dakbedekking krijgt, ligt de situatie anders dan bij nieuwbouw, en de vorm van het dak maakt ook verschil. Een zuidgericht vlak, een lessenaarsdak, een zadeldak, een schilddak, een flauwe helling of een gebogen dakvlak: elk van die situaties heeft een eigen aandachtspunt voor wat een verzekeraar wil zien, en dat werken we per gebouwtype verder uit op de pagina's die daar specifiek over gaan. Ook de vergelijking met andere oplossingen, panelen op beugels, indak-panelen, zonnedakpannen of een felsdak met panelen erop, staat op een eigen pagina, want elke uitvoering roept een andere vraag op bij de polis.
Wat we hier wel vast kunnen zeggen: een verzekeraar redeneert in risico's die ergens ontstaan. Bij montage op een bestaand dak is dat risico de toevoeging: het bevestigingspunt, de doorvoer, de kabel over het dakvlak, de vraag of het geheel bestand is tegen wind en tegen brand van buitenaf. Bij een dak dat zelf de opwekking bevat, verschuift dat risico terug naar waar het al bij een gewoon dak lag: de kwaliteit van de dakbedekking, de manier van bevestigen, de vakbekwaamheid van wie het heeft gelegd. Dat is voor een opdrachtgever of aannemer een prettig gegeven, want het betekent dat een polis voor het gebouw niet apart uitgebreid hoeft te worden met een aparte clausule voor een zonnestroominstallatie op het dak. Het dak is het dak, en dat is verzekerd zoals elk ander dak.
Dit is meteen ook de reden waarom deze uitvoering vooral loont bij een dak dat toch aan de beurt is, bij vervanging van een bestaande dakbedekking of bij nieuwbouw. Je betaalt dan één keer voor het dak en de opwekking samen, en je hebt bij de verzekeraar te maken met één beoordeling in plaats van twee. Bij een dak dat prima in orde is en waar je alleen extra opwekking bij wilt, is een systeem op beugels vaak de praktischere weg, ook al levert dat voor de verzekeraar wel de extra vragen op die hierboven staan.
Om precies te weten wat er in jouw geval verandert aan de risico-inschatting, is het verstandig om met de eigen verzekeraar of tussenpersoon te overleggen aan de hand van de tekening en de opbouw van het dak. Wij rekenen dat gedeelte niet uit, dat doet de verzekeraar. Wat wij wel kunnen aanleveren, zijn de gegevens over de dakopbouw, de coating, de bevestigingsmethode en de plek van de bekabeling, zodat dat gesprek met feiten gevoerd kan worden in plaats van met aannames over wat een paneel op een dak normaal met zich meebrengt.
Voor de situatie die het dichtst bij jouw gebouw ligt, verwijzen we naar de pagina's per dakvorm en oriëntatie, en naar de vergelijking met de andere uitvoeringen van zonnestroom op een dak. Daar staat per geval wat er specifiek verandert, en wat blijft zoals het bij een gewoon dak altijd al was.