Klikzink
Een felsdak met geïntegreerde zonnecellen heeft geen beugels, geen rails en geen gaten voor bevestiging. Toch moet de opgewekte stroom ergens het dakvlak verlaten en het huis binnenkomen. Dat gebeurt op één plek: de kabeldoorvoer. Bij een woonhuis is dit vrijwel altijd het enige punt waar iets doelbewust door de dakbedekking heen gaat, en juist omdat het de enige doorvoer is, wordt er bij het ontwerp van het dak al rekening mee gehouden.
Bij een gemiddeld woonhuis met een zadeldak ligt de doorvoer bij voorkeur onder de nok. Daar is het dakvlak op zijn hoogste punt, wat betekent dat er nooit water tegen de doorvoer opstuwt, ook niet bij een harde regen met wind uit een ongunstige hoek. De felsbanen lopen door tot aan de nok en de doorvoer wordt in of net onder de nokafwerking opgenomen, zodat hij aan het oog onttrokken wordt door de nokvorst die er sowieso al ligt. Bij een huis met een bestaande doorvoer, bijvoorbeeld voor een rookkanaal, een ventilatiekap of een oude antenne, wordt gekeken of die doorvoer herbruikt kan worden voor de kabel. Eén doorvoer die al jaren goed dicht is, is beter dan een nieuwe, ook als die nieuwe met net zoveel zorg wordt aangelegd. Bij een dakvlak zonder nokdoorvoer of bestaand punt, bijvoorbeeld bij een plat aansluitend dakdeel of een dakkapel er direct naast, wordt in overleg met de aannemer een plek gekozen die net zo veilig is: hoog in het vlak, uit de looplijn en uit de waterbaan van de banen erboven.
Bij een dak met panelen op beugels zijn er per bevestigingspunt gaten in de dakbedekking nodig, vaak tien tot twintig per rij, plus een eigen doorvoer voor de bekabeling van de string naar de omvormer. Elke doorvoer, elke beugel en elke schroef is een plek waar de dakbedekking onderbroken wordt en dus een plek die op termijn nagekeken moet worden. Bij een felsdak met geïntegreerde cellen vervalt al dat werk, behalve die ene doorvoer. Het dakvlak van een woonhuis met dit systeem heeft dus niet minder risico op lekkage door verkeerd afgedichte doorvoeren, het heeft gewoon veel minder doorvoeren om over na te denken. Eén goed uitgevoerde doorvoer onder de nok is eenvoudiger te controleren en te onderhouden dan twintig doorvoeren verspreid over het dakvlak.
De kabel gaat door een doorvoerstuk dat aansluit op de fels en de coating van de baan, met een rubber of EPDM manchet die om de kabel sluit en aan de rand vastgezet wordt onder de felsverbinding. Er wordt geen kit of pasta gebruikt als enige afdichting; dat soort middelen verhardt en scheurt na een aantal jaren, terwijl een manchet onder een fels meebeweegt met de kabel en met de kleine zetting van het dak zelf. Bij een woonhuis dat op deze manier is uitgevoerd, ligt de manchet dus letterlijk onder de rand van de felsbaan verscholen, beschermd tegen slagregen en zoninstraling. Dat is een belangrijk verschil met een paneelsysteem, waar de kabeldoorvoer vaak los in het dakvlak ligt en rechtstreeks aan weer en wind blootstaat.
Een gemiddeld woonhuis heeft een verbruikspatroon dat niet gelijk loopt met de zon. Er wordt vooral 's ochtends vroeg en 's avonds stroom gebruikt, voor koken, wassen, verlichting en verwarming van tapwater, terwijl het dakvlak midden op de dag de meeste stroom opwekt. Dat verschil bepaalt wat er met de stroom gebeurt zodra hij door de kabeldoorvoer naar binnen is gegaan. Op een doorsnee dag levert het dak overdag meer op dan het huis op dat moment gebruikt; dat overschot gaat het net op of, als er een thuisbatterij is aangesloten, eerst de accu in. 's Avonds, als het huishouden juist meer stroom vraagt dan de nog resterende invalshoek van de zon oplevert, wordt het tekort weer uit het net of uit de accu gehaald. Voor de kabeldoorvoer zelf maakt dat gebruikspatroon niets uit, die voert stroom in beide richtingen even goed. Voor de rest van de installatie, de omvormer, de meterkast en een eventuele batterij, is dit verschil tussen opwekmoment en verbruiksmoment wel de reden waarom er in de meterkast meer staat dan alleen een kabel die van het dak naar binnen komt. Hoeveel dat oplevert en of een batterij de moeite waard is, hangt af van het dakvlak en het verbruik van het specifieke huis, en dat rekenen wij liever uit op tekening dan dat we er hier een getal aan hangen dat voor het volgende huis toch weer anders uitvalt.
Een doorsnee zadeldak met een rechte nok en een dakvlak zonder onderbrekingen is voor de kabeldoorvoer het eenvoudigste geval: één punt onder de nok, één manchet, klaar. Bij een woonhuis met een complexer dak, bijvoorbeeld met een wolfseind, een dakkapel midden in het vlak of meerdere dakvlakken die op elkaar aansluiten, wordt per geval gekeken waar de doorvoer het minst in de weg zit en het best beschermd ligt. Dat is geen reden om voor gewone panelen op beugels te kiezen in plaats van een felsdak met geïntegreerde cellen, het is alleen een reden om de doorvoer niet standaard op dezelfde plek te plannen. Bij een dakvlak dat toch al vervangen wordt, is dit precies het moment waarop zo'n keuze zonder extra kosten gemaakt kan worden, omdat de nokafwerking en de aansluiting op de gevel dan sowieso opnieuw ontworpen worden.
Bij een utiliteitsgebouw met een groot dakvlak en meerdere strings kan een installatie meerdere doorvoeren nodig hebben, simpelweg omdat de kabellengte en de stroomsterkte per string begrensd zijn. Bij een gemiddeld woonhuis blijft het dakvlak klein genoeg om met één doorvoer en één kabelbundel naar de omvormer te werken. Dat is meteen de reden waarom dit onderdeel bij een woonhuis zo weinig aandacht lijkt te vragen: er is maar één plek, die plek ligt op de gunstigste plaats van het dak en de uitvoering ervan is voor een aannemer die met felsdaken werkt een standaardhandeling. Wie precies wil weten waar die ene doorvoer bij zijn eigen dak het beste past, legt dat het makkelijkst voor op tekening, dan wordt in één keer meegenomen hoe de nok, de gevelaansluiting en de kabelroute naar de meterkast op elkaar aansluiten.