Klikzink
Een twee-onder-een-kapwoning heeft meestal één doorlopend dakvlak boven twee adressen. Voor de waterdichtheid maakt dat niet uit hoe de kadastrale grens loopt, want water houdt zich daar niet aan. Het dak moet vanaf de nok tot de goot in zijn geheel dicht zijn, ongeacht wie welk deel betaalt of ooit laat vervangen. Dat is meteen ook de eerste vraag die bij dit gebouwtype op tafel moet: loopt de vervanging straks in één keer over de volle breedte, of doet de ene buurman zijn helft dit jaar en de andere pas over tien jaar. Dat bepaalt namelijk waar in het dakvlak een naad of overgang komt te liggen, en een naad is altijd het punt waar je extra aandacht aan besteedt.
Bij een gewoon paneel op beugels zit de zwakke plek voor de hand: elke bevestiging is een doorboring van de dakbedekking, afgedicht met een pakking of een kraag. Hoe meer beugels, hoe meer doorvoeren, hoe meer plekken waar een pakking ooit kan verharden of verschuiven. Bij de felsbaan met geïntegreerde cellen is dat probleem er niet. De banen worden blind bevestigd met klemmen die onder de fels vallen, dezelfde constructie die al decennia wordt gebruikt voor gewone stalen felsdaken zonder zonnecellen. Er gaat geen schroef door het stalen vlak. De bevestiging van het dak is de bevestiging van de opwekking, en dat betekent dat er op het vlak zelf geen extra doorvoer bijkomt die er anders niet zou zijn.
Als de doorvoeren op het vlak wegvallen, verschuift de aandacht naar drie plekken die bij elk hellend dak al bestaan, met of zonder zonnecellen: de doorvoer voor de kabel die naar binnen gaat, de aansluiting van de banen op de nok, en de overgang van een baan met cellen naar een baan zonder cellen ernaast. Die overgang is bij dit product geen andere fels dan die tussen twee gewone banen: dezelfde haakse fels van 35 mm, dezelfde klikverbinding, dezelfde werkende breedte van 475 mm. Het verschil zit alleen in wat er in het vlak van de baan is verwerkt, niet in de manier waarop de baan aan zijn buren vastklikt. Voor de waterafvoer is een baan met cellen dus gelijk aan een baan zonder cellen.
De kabeldoorvoer is de plek waar wel iets door het dak heen moet, want de opgewekte stroom moet ergens naar binnen. Bij een twee-onder-een-kapwoning met één doorlopend dakvlak boven twee installaties betekent dat vaak twee doorvoeren in plaats van één, elk bij de eigen bedrading van dat huis. Elke doorvoer wordt afgedicht als een op zichzelf staand detail, los van de rest van het felsvlak, met een kraag die om de kabel sluit en die apart wordt aangewerkt op de stalen ondergrond. Het aantal doorvoeren op zo'n dak is daardoor niet groter dan bij een enkele woning met evenveel vermogen, alleen liggen ze op twee plekken in plaats van op één, en dat is precies waarom we dit altijd op tekening bekijken: waar de meterkast van elk huis zit, bepaalt waar de doorvoer het handigst valt.
De nok is bij elk hellend dak een aansluitpunt tussen twee dakvlakken of tussen het dakvlak en de nokafdekking, en dat blijft zo of er nu cellen in de banen zitten of niet. Bij een twee-onder-een-kapwoning met een symmetrisch zadeldak loopt de nok vaak precies over de erfgrens heen, wat betekent dat de nokdetaillering in één lijn moet aansluiten op de banen van beide huizen. Dat is een detail dat we op tekening uitwerken voordat er een plaat gewalst wordt, niet iets wat op het dak zelf wordt uitgevonden.
Bij een twee-onder-een-kapwoning is de vraag wie welk deel van het dak laat vervangen niet alleen een financiële kwestie tussen buren, het is ook een vraag die de plaatsing van de banen bepaalt. Een dakvlak dat in één keer over de volle breedte wordt vervangen, kan van goot tot nok in doorlopende banen worden uitgevoerd, met de cellen waar de opdrachtgevers ze willen en de blanco banen ertussen op een lijn. Wordt het dak in twee fasen vervangen, de ene helft dit jaar en de andere over een aantal jaren, dan ontstaat er noodgedwongen een overgang tussen oud en nieuw werk op het dakvlak. Die overgang valt dan te plannen op de erfgrens zelf, zodat de knip in het dak samenvalt met de knip in eigendom, en niet ergens midden in het vlak van één huis.
Dat is meteen de reden waarom we bij dit gebouwtype altijd vragen naar de eigendomssituatie en de onderhoudsplanning van beide huizen, voordat er iets op de wals gaat. Een dak dat in delen wordt aangepakt vraagt om een andere maatvoering dan een dak dat in één keer wordt vervangen, en die keuze ligt vast voordat de eerste baan wordt geproduceerd.
Voor de waterdichtheid is de vergelijking met een paneel op beugels eenvoudig: bij beugels komt er een doorboring bij per bevestigingspunt, bij de felsbaan niet. Dat is een reëel voordeel, maar het is niet de enige overweging. Een paneel op beugels kun je op een bestaand, nog goed dak leggen zonder dat dak te vervangen. De felsbaan met geïntegreerde cellen vervangt het dakvlak zelf, en dat loont vooral wanneer het dak toch aan vervanging toe is of wanneer er nieuw wordt gebouwd. Ligt het dak van de twee-onder-een-kapwoning er nog jaren goed bij, dan is een regulier paneel op de bestaande dakbedekking vaak de logischere stap. Moet het dak binnen afzienbare tijd vervangen worden, of wordt er nieuw gebouwd, dan betaal je met deze oplossing één keer voor dak en opwekking samen, in plaats van twee keer voor twee losse ingrepen.
Wat dat in geld betekent, verschilt per dakvlak, per uitvoering en per fasering tussen de twee huizen. Dat rekenen we uit op tekening, niet op deze pagina.