Klikzink
Een rijtjeshuis heeft meestal een dakvlak dat aan twee kanten begrensd wordt door de buren. Geen vrije rand, geen ruimte om even breder uit te leggen, en vaak een dakvlak dat smaller is dan je zou willen voor een ronde maat aan banen. Dat heeft weinig te maken met de zonnecellen zelf en alles met hoe het dak aansluit op wat er al staat: de schoorstenen van de buren, de bouwmuur, de dakkapel twee huizen verder die toevallig net over de erfgrens uitsteekt.
Bij een gewoon paneel op beugels is de waterdichtheid van het dak een apart verhaal van de opwekking. Het dak wordt dicht gemaakt zoals altijd, en pas daarna komen er dragers op die door de dakbedekking heen gaan, met een stukje afdichting rond elke bevestiging als kwetsbaar punt. Bij solarfels vervalt die scheiding. De felsbaan is het dak en de opwekking in één stuk plaatstaal. Er gaat geen schroef, geen beugel en geen bout door het vlak. De klemmen waarmee de baan aan de ondergrond vastzit, zitten onder de fels, verscholen tussen twee banen die in elkaar grijpen. Water dat over het dak loopt, ziet nergens een gaatje waar het doorheen kan.
De reden dat dit werkt, zit in de fels zelf: de haaks opstaande naad van 35 millimeter waarmee de banen aan elkaar grijpen. Die naad ligt boven het niveau waarop water over het dak stroomt, dus zolang de fels dicht is, blijft het dak dicht, met of zonder cellen in de baan. Bij solarfels is dat principe niet veranderd. De banen met cellen zijn qua profiel en montage identiek aan de banen zonder cellen; het enige verschil zit in het vlak van de baan, niet in de rand waarmee hij aan zijn buurman vastklikt. Dat is meteen ook waarom een rijtjeshuis hier relatief gunstig uitpakt: bij een smal dakvlak heb je toch al minder banen naast elkaar, en dus minder felsnaden waar iets kan gebeuren. Op een breed dak van een vrijstaande woning telt de kwaliteit van elke naad even hard, maar er zijn er meer.
Waar het dan wel om gaat, is drie plekken die niets met de cellen te maken hebben en alles met de aansluiting van het dakvlak op zijn omgeving. De eerste is de kabeldoorvoer, het punt waar de bekabeling van de cellen het dak verlaat om binnen bij de omvormer te komen. Hoe dat precies wordt opgelost, hangt af van de situatie; wij lichten dat uitgebreider toe bij [de kabeldoorvoer](/dakstroom/rijtjeshuis/kabeldoorvoer). De tweede plek is de nok, waar het dakvlak van het rijtjeshuis overgaat in de nokafwerking en waar bij een rijtjeshuis vaak ook de aansluiting op de nok van de buren meespeelt, iets waarover wij apart schrijven omdat die overgang op elk dak weer anders uitpakt. De derde plek, en bij een rijtjeshuis vaak de belangrijkste, is de zijkant: de aansluiting op de scheidingsmuur met de buren.
Bij een tussenwoning loopt het dakvlak aan beide kanten dood op een muur van de buren of op een eigen bouwmuur die iets boven het dak uitsteekt. Die overgang wordt afgewerkt met loodslabben of een gelijkwaardige stroken, die het dak langs de muur waterdicht aansluiten zonder dat er iets doorboord wordt. Dat is standaard felswerk en verandert niet doordat er cellen in de banen zitten. Wat wel verandert, is de rekenkundige kant van het verhaal: de werkende breedte van een baan ligt vast op 475 millimeter, en de ruimte tussen de twee scheidingsmuren bepaalt hoeveel volle banen erin passen en hoe breed de laatste, smallere baan tegen de muur uitvalt. Bij een rijtjeshuis van bijvoorbeeld vier meter dakbreedte is dat een ander sommetje dan bij een dakvlak van zes meter, en die laatste baan is meestal een baan zonder cellen, omdat een cel die half onder de randafwerking verdwijnt weinig oplevert.
Die overgang van een baan met cellen naar een baan zonder cellen, vlak voor de muur, is in de praktijk het punt waar het meeste denkwerk in gaat zitten. Niet omdat het lastiger waterdicht te maken is, want de fels werkt daar precies zoals overal, maar omdat de indeling van het dakvlak op tekening moet kloppen voordat er één plaat gewalst wordt. Een dakvlak dat drie centimeter smaller is dan gedacht, verschuift die laatste baan en daarmee de plek waar de cellen ophouden. Dat reken je van tevoren uit, niet achteraf op het dak.
Een rijtjeshuis heeft nog een eigenschap die meespeelt: het dak ligt in een lange rij vergelijkbare daken, vaak met vergelijkbare details bij de buren. Een lekkage bij een doorboorde bevestiging valt bij een tussenwoning niet alleen op het eigen dak op, maar kan zich ook een weg zoeken via de bouwmuur naar de zolder van de buren, omdat vocht zich niet aan kavelgrenzen houdt. Hoe minder doorvoeren een dak heeft, hoe minder van die punten er zijn om op te letten, en bij solarfels is dat aantal al laag omdat de opwekking zelf geen bevestigingspunten toevoegt. Wat overblijft, zijn de doorvoeren die er sowieso al zouden zijn geweest: een eventuele dakkapel, een ontluchting, en de kabel die naar binnen moet voor de omvormer.
Of een dakvlak van een specifiek rijtjeshuis genoeg ruimte heeft voor een gunstige indeling, met een minimum aan smalle randbanen en een overzichtelijke aansluiting op de scheidingsmuren, hangt af van de exacte breedte en van wat er al op het dak staat, zoals een dakraam of een bestaande ontluchtingspijp. Wattpiek, terugverdientijd en prijs per vierkante meter verschillen daardoor ook van dak tot dak; die rekenen wij uit op tekening, niet in het algemeen. Een maatvoering van het dakvlak, met de exacte breedte tussen de scheidingsmuren en de plek van bestaande doorvoeren, is genoeg om te zien hoeveel banen er passen en waar de laatste naad tegen de muur terechtkomt.