Klikzink
Bij een rijtjeshuis heb je meestal één dakvlak dat meetelt: het schuine vlak aan de voorkant of de achterkant, op één oriëntatie. Bij een vrijstaande woning ligt dat anders. Er is vaak een zadeldak met twee grote vlakken op oost en west, of een vlak boven de garage dat apart aan het hoofdgebouw hangt, of een dakkapel die een derde richting toevoegt aan een dak dat toch al niet uit één simpel vlak bestaat. Voor de verzekeraar is dat relevant, want de vraag die hij stelt gaat niet over zonnepanelen in het algemeen. Die vraag gaat over dit dak, dit vlak, deze bevestiging.
Bij een paneel dat op beugels boven op de dakbedekking staat, kijkt een verzekeraar naar de montage: hoe is het bevestigd, is er een productcertificaat, is de installateur erkend, zit er voldoende afstand tot de dakrand. Dat zijn vragen over een toevoeging aan het dak, want een paneel op beugels is precies dat: iets dat later is toegevoegd aan een dakvlak dat zonder dat paneel ook al waterdicht en compleet was. Bij solarfels vervalt die vraag grotendeels, omdat er niets is toegevoegd. De felsbaan met de zonnecellen erin is het dakvlak. Er ligt geen tweede laag boven de dakbedekking, er is geen beugelconstructie die los beoordeeld moet worden. De verzekeraar beoordeelt het dak zoals hij dat bij ieder ander stalen felsdak zou doen: het is de dakbedekking, met een elektrische functie erin verwerkt.
Een deel van de aandacht die een verzekeraar aan zonnepanelen geeft, gaat over doorboringen. Elke schroef die door een dakvlak gaat, is in theorie een plek waar water binnen kan komen als de afdichting daaromheen ooit verslechtert. Bij montage op beugels is dat een reëel punt, en verzekeraars vragen er soms uitdrukkelijk naar: is er een certificaat voor de waterdichtheid van de doorvoeren, en is de installateur daarvoor erkend. Bij een felsbaan met geïntegreerde cellen is die vraag er niet, want de bevestiging van de baan aan de gordingen loopt via de klemmen onder de fels, net als bij een felsdak zonder zonnecellen. Er gaat geen schroef door het vlak om een paneel vast te zetten. Wat er wel door het dak moet, is de bekabeling die de opgewekte stroom naar binnen brengt, en dat is een aparte kwestie die wij uitwerken bij de kabeldoorvoer van een vrijstaande woning; die ene doorvoer is iets anders dan honderd bevestigingspunten voor beugels verspreid over het dakvlak.
De echte vraag bij een vrijstaande woning is niet zozeer wat de verzekeraar van solarfels vindt in het algemeen, maar welk dakvlak je ermee uitrust. Een garage met een plat aangebouwd schuin dak op het noorden is voor stroom vrijwel nutteloos, en daar heeft geen verzekeraar dan ook iets over te zeggen, want daar leg je het toch niet neer. Het hoofddak op zuid of west is de kandidaat, en daar telt de vraag hoe het dakvlak is opgebouwd: houten dakbeschot, isolatie, de manier waarop de gordingen liggen. Dat bepaalt of de standaardbevestiging van de klikfels zonder aanpassing toepasbaar is, en dat is een vraag die je bouwkundig tekenwerk beantwoordt, niet de polisvoorwaarden.
Waar de polis wel iets van vindt, is de vraag of het dak in zijn geheel als bouwdeel is aangepast en wie daarvoor verantwoordelijk is. Bij een verbouwing van een vrijstaande woning met meerdere dakvlakken is het niet ongewoon dat de een op solarfels wordt uitgevoerd en de ander op gewone stalen banen zonder cellen blijft, bijvoorbeeld omdat dat vlak op het noorden ligt of grotendeels in de schaduw van een boom staat. Voor de verzekeraar maakt dat weinig verschil: het gaat in beide gevallen om een stalen felsdak, uitgevoerd door een erkende dakdekker, met een productcertificaat voor het materiaal. Het feit dat een deel van de banen stroom opwekt en een ander deel niet, verandert niets aan de vraag of het dak conform de regels van goed en deugdelijk werk is aangebracht.
Eén onderwerp waar verzekeraars bij zonnepanelen scherp op letten, is brandveiligheid van de installatie: de omvormer, de bekabeling, de aansluitingen. Dat onderwerp bespreken wij uitgebreider bij brandveiligheid van een felsdak met zonnecellen, en het raakt hier vooral in de zin dat een verzekeraar naar het geheel van het elektrische systeem kijkt, niet naar het dakvlak als zodanig. Het dakvlak zelf, het stalen substraat met de cellen erin, is voor de brandverzekering geen ander verhaal dan een stalen felsdak zonder cellen: staal brandt niet, en er ligt geen brandbare isolatielaag boven het dak zoals bij sommige opgebouwde paneelconstructies met kabelgoten en bevestigingsrails wel het geval kan zijn.
Wat een verzekeraar dus vraagt, gaat over de installatie achter de meterkast, niet over of het dakvlak er anders uitziet dan een dak zonder cellen. Voor een vrijstaande woning met een aannemer en een architect die het dak toch vervangen of nieuw bouwen, is dat een prettig gegeven: de discussie met de verzekering gaat niet over een aanbouw die apart beoordeeld moet worden, maar over een dakbedekking die net als ieder ander stalen felsdak wordt opgeleverd, met een certificaat en een uitvoerder die daarvoor bekend staat.
Welke vragen een verzekeraar precies stelt, hangt af van de polis en van het dakvlak dat je uitrust. Een groot zuidvlak op een vrijstaande woning met een eenvoudige rechte kap levert andere aandachtspunten op dan een dak met meerdere kappen, dakkapellen en een aangebouwde garage. Dat rekenen wij liever uit op tekening dan dat we hier iets beloven dat voor het ene huis anders uitpakt dan voor het andere. Neem contact op met Klikzink, Boylestraat 22 in Ede, en stuur de tekening van het dak mee; meedenken over welk vlak in aanmerking komt en wat dat betekent voor de verzekering kost niets.