Klikzink
Een dak dat zelf stroom maakt, staat onder spanning zolang er licht op valt. Dat geldt voor de felsbaan met geïntegreerde cellen die op deze site staat beschreven, en het geldt evengoed voor indak-panelen, het systeem waarbij losse paneelframes tussen dakpannen of leien worden gelegd zodat het paneeloppervlak zelf het dakvlak vormt. Voor de brandweer is het onderscheid tussen die twee systemen minder belangrijk dan het onderscheid tussen een dak met opwekking en een dak zonder. Zodra er cellen in het vlak liggen, is blussen op dat vlak in principe blussen bij spanning, en dat vraagt om een voorziening die het geheel snel spanningsloos kan maken.
Bij de felsbaan zit die voorziening in de lijn van de kabels die onder de banen naar de dakvoet of de nok lopen, met een schakelpunt dat de string kan afkoppelen. Bij indak-panelen ligt de bekabeling meestal in dezelfde zone, tussen de paneelrand en de pangoot of het daktrimwerk, met een vergelijkbare schakelaar. Het verschil zit niet in het principe, dat bij beide systemen hetzelfde is, maar in waar de brandweer moet zoeken en hoe snel dat punt te vinden en te bereiken is. Bij een felsbaan ligt alles vlak in het dakoppervlak, zonder opstaande randen of kliksystemen die los kunnen raken door hitte. Bij indak-panelen is er per paneel een frame met een kliksysteem dat bij hoge temperatuur kan vervormen, wat het lastiger maakt om te voorspellen waar het vlak nog heel is en waar niet.
De felsbaan heeft een haaks opstaande fels van 35 mm, blind bevestigd met klemmen onder de fels, in Sendzimir verzinkt staal met een matte coating. Er gaat geen schroef door het staal, dus er is ook geen doorboring die bij brand een extra zwakke plek vormt. Indak-panelen hebben doorgaans een aluminium of composiet kader dat op een onderconstructie van rails of haken rust; die onderconstructie is meestal wel mechanisch bevestigd aan de dakconstructie, met doorvoeren die op zichzelf niet gevaarlijk zijn maar wel een ander soort dakopbouw geven. Voor een brandweerman die het dak moet betreden of openbreken, is dat een reëel verschil: een felsdak is één doorlopend stalen vlak, een indak-installatie is een raster van kaders met tussenruimtes waar water, maar ook rook en hitte, anders doorheen trekken.
Dat raster is precies waarom indak-panelen op sommige punten beter scoren. Bij vervanging van één paneel is het kader los te maken zonder dat er aan het dak zelf iets verandert, iets wat bij een felsbaan met geïntegreerde cellen minder eenvoudig is omdat de cel in de baan zelf verwerkt zit, zoals we uitleggen bij [wat er gebeurt als één baan solarfels stuk is](/dakstroom/woonhuis/een-baan-stuk). Bij indak-panelen is de reparatie dus vaak sneller te doen, en dat is winst voor de eigenaar, niet voor de brandweer: die kijkt naar het hele dakvlak op het moment van een incident, niet naar de onderhoudsvriendelijkheid nadien.
Bij een felsbaan is de partij die het dak legt ook de partij die de opwekking erin verwerkt: het is één laag, één levering, één verantwoordelijke voor de waterdichtheid en de bevestiging. Bij indak-panelen zijn dat vaak twee partijen, een dakdekker voor de onderconstructie en een installateur voor de panelen en de bekabeling, die ieder voor hun eigen deel garant staan. Dat is niet per se een nadeel; sommige opdrachtgevers willen precies dat, omdat het hun toelaat dakdekker en installateur apart te beoordelen en te vervangen. Maar het betekent wel dat bij een geschil over brandveiligheid, bijvoorbeeld een vraag van de verzekeraar over hoe de bekabeling door de dakopbouw loopt, er twee partijen zijn die naar elkaar kunnen verwijzen. Bij een felsbaan is er één partij die het antwoord moet hebben, en dat antwoord ligt vast in de tekening van dak en bekabeling samen.
Verzekeraars vragen in de praktijk vooral naar drie dingen: waar de schakelpunten zitten, hoe snel het vlak spanningsloos te maken is, en of de bevestiging van de opwekking los te zien is van de bevestiging van het dak zelf. Bij een felsbaan is het antwoord op dat laatste punt eenvoudig, omdat de klem onder de fels beide functies vervult; er is geen aparte, tweede bevestigingslaag die kan loskomen zonder dat het dak zelf lekt. Bij indak-panelen is dat antwoord genuanceerder: de onderconstructie draagt de panelen, en die onderconstructie is meestal wel deugdelijk verankerd, maar het is een aparte laag boven op de eigenlijke dakhuid, met een eigen vlak waar hitte en water invloed op kunnen hebben.
Brandveiligheid bij een opwekkend dak verandert wel met de ligging, zoals bij een zuidgericht vlak, en met de vorm, zoals bij een zadeldak of een schilddak, maar het verschil tussen felsbaan en indak-panelen zit niet in die factoren. Het zit in de opbouw van het systeem zelf: één doorlopende laag staal met de cel erin verwerkt, tegenover een raster van paneelkaders op een onderconstructie. Dat maakt de vergelijking hier anders van aard dan een vergelijking tussen dakvormen of hellingen: het gaat niet om waar het dak ligt, maar om hoe het dak is opgebouwd, en dat opbouwverschil blijft gelijk op elk vlak waar je het toepast.
Of een felsbaan met geïntegreerde cellen dan de betere keuze is als het puur om brandveiligheid gaat, is niet in het algemeen te zeggen. Bij een dak dat toch vervangen wordt, geeft de felsbaan een enkele, doorlopende laag waar dakdekking en opwekking dezelfde bevestiging delen, en dat is voor een brandweerploeg en een verzekeraar een overzichtelijker beeld dan een raster van paneelkaders. Bij een dak waar de eigenaar liever twee gescheiden verantwoordelijkheden houdt, of waar snelle vervanging van een enkel element belangrijker is dan een egaal vlak, kan indak juist passender zijn. Wat er in een concreet geval nodig is aan schakelvoorzieningen en waar die het beste liggen, rekenen wij uit op tekening, samen met de aannemer of installateur die de rest van het dak doet.