Klikzink
Een flauwe helling gedraagt zich anders dan een steil dakvlak, en dat begint niet bij de omvormer maar bij het dak zelf. Onder een helling van ongeveer twintig graden blijft regenwater langer op de banen staan voordat het afloopt. Vuil, stuifmeel en bladresten spoelen minder makkelijk mee. Bij een gewoon felsdak zonder cellen is dat vooral een kwestie van onderhoud. Bij een dakvlak dat ook stroom opwekt, telt het net iets zwaarder mee, want een vlak dat een tijdje vochtig en vies blijft, wekt in die periode iets minder op dan een vlak dat snel droog valt. Dat is geen argument tegen een flauwe helling, wel iets om in het ontwerp mee te nemen.
De omvormer zelf staat los van die vervuiling. Hij zet de gelijkstroom uit de cellen in de felsbanen om in wisselstroom en moet ergens hangen waar het droog, koel en goed bereikbaar is: een technische ruimte, een garage, een schuur tegen de gevel. Op een flauw dak is de zolder onder het dakvlak vaak lager en minder toegankelijk dan onder een steil zadeldak, en dat maakt de keuze voor de plek soms lastiger dan bij de gewone situatie die wij beschrijven bij [waar de omvormer komt](/dakstroom/omvormer). Een kruipruimte onder een flauwe kap is al snel te laag om er staand bij te kunnen, en dat is nu precies waar een omvormer liever niet hangt: hij werkt het prettigst op ooghoogte, met ruimte omheen voor lucht en voor onderhoud.
Bij een groot plat afgeschermd dakvlak, zoals je bij loodsen en bedrijfshallen vaak ziet, ligt de meterkast soms tientallen meters van het midden van het dakvlak. Op een steil dak is de kabelroute dan vaak recht naar beneden door een spouw. Op een flauwe helling ligt het dakvlak veel platter over de gebouwvorm, en dat betekent dat de kabel vaker horizontaal onder de dakconstructie langs moet voordat hij een verticale weg naar de meterkast vindt. Dat is geen technisch probleem, gelijkstroomkabel mag een aardig stuk overbruggen voordat het spanningsverlies gaat schelen, maar het is wel een post die meetelt in de aanleg. Bij een dakvlak van vijfhonderd vierkante meter met de meterkast aan de andere kant van het gebouw loont het om vooraf op tekening te kijken of een tweede, kleinere omvormer dichter bij dat verre deel van het dak niet praktischer is dan één lange kabelroute naar één centrale omvormer.
De keuze tussen één grote of twee kleinere omvormers is bij een flauwe helling vaak scherper dan bij een steil dak, juist omdat het dakvlak breder over het gebouw uitwaaiert. Bij een zadeldak, zoals wij bespreken bij [de omvormer op een zadeldak](/dakstroom/omvormer/zadeldak), ligt het dakvlak vaak overzichtelijk boven één bouwlaag. Bij een flauwe helling op een brede loods kan het dakvlak boven meerdere ruimtes liggen die niets met elkaar te maken hebben, en dan is het praktisch om de omvormer te splitsen over de twee helften van het dak in plaats van alle kabels naar één punt te trekken.
Op een flauwe helling ligt het dakvlak dichter bij horizontaal, en dat heeft een tweede gevolg naast het langzamer afwateren: schaduw van omliggende bebouwing of bomen valt er anders op dan op een steil dak. Waar een steil dakvlak een schaduwrand snel weer kwijt is omdat de zon onder een andere hoek weer vrij zicht heeft, kan een flauw dakvlak een deel van de dag met een vaste schaduwstrook te maken hebben, bijvoorbeeld van een naastgelegen hoger gebouw of een schoorsteen. Dat raakt de opbrengst van dat deel van het dakvlak, niet de omvormer zelf, maar het is wel een reden om bij twijfel te kijken of een string met omvormer per dakdeel handiger is dan alles op één omvormer aan te sluiten. Een deel in de schaduw en een deel in de volle zon op dezelfde omvormer werkt minder goed samen dan wanneer je ze splitst.
De langzamere afwatering speelt vooral een rol bij de plek waar de kabel het dakvlak verlaat, niet bij de omvormer zelf. Bij een flauwe helling is de doorvoer naar binnen vaker een kwestie van een goed afgedichte doorgang laag in het dakvlak, waar het water het langst blijft staan voordat het wegloopt. Die doorvoer moet net iets zorgvuldiger uitgevoerd worden dan bij een steil dak, waar water snel wegstroomt en een doorvoer minder lang onder een waterlaag ligt. Dat is een detail voor de uitvoering, geen argument om van een flauwe helling af te zien, maar het verklaart waarom de doorvoer op tekening bekeken wordt in plaats van standaard op dezelfde plek gezet als bij een steiler dak.
Bij een zeer flauwe helling, richting de tien graden, wordt de afwatering zo traag dat vuil zich structureel kan opstapelen in de laagste delen van het dakvlak, vooral bij weinig regen achter elkaar. Op zo'n dakvlak is het niet de omvormer die de doorslag geeft, maar de vraag of geïntegreerde opwekking daar de beste keuze is. Een gewoon paneel op beugels staat los van het dakvlak en heeft een eigen luchtspouw waarin vuil minder snel blijft liggen; op een zeer vlak dak kan dat voordeel opwegen tegen het rustige aanzicht van cellen in het vlak zelf. Andersom geldt: hoe groter en hoe minder onderbroken het flauwe dakvlak, hoe meer een geïntegreerde oplossing juist loont, omdat er geen beugels en doorvoerpunten door het dakvlak nodig zijn die op een groot, traag afwaterend vlak weer eigen aandachtspunten voor lekkage opleveren.
Of een dakvlak met deze helling zich beter leent voor geïntegreerde cellen of voor panelen op beugels, en waar op dat vlak de omvormer het beste past, is dus niet in het algemeen te zeggen. Het hangt af van de precieze hellingshoek, de vorm en grootte van het dakvlak, de plek van de meterkast en de schaduw van de omgeving. Wij kijken dat na op tekening van het specifieke gebouw, kosteloos, voordat er een knoop wordt doorgehakt over de uitvoering.